با همه خاطرات تلخ و شیرین، اگر امکان برگشت به گذشته وجود داشت، باز هم دانشگاه را برای خدمت انتخاب می کردم

۲۸ شهریور ۱۳۹۵ | ۱۳:۴۹ کد : ۵۹۱ اخبار واحد
تعداد بازدید:۲۰۲۰
با همه خاطرات تلخ و شیرین، اگر امکان برگشت به گذشته وجود داشت، باز هم دانشگاه را برای خدمت انتخاب می کردم

مرتضی نجار زاده را تقریبا همه دانشجویان، کارمندان و اعضای هیات علمی  قدیم و جدید واحد کرمان می شناسند.مردی خوش قلب، آرام و متین با لبخندی ملیح که صبح ها مسیر منزل تا محل کار را پیاده روی می کند و شاید همین ورزش صبحگاهی باعث خوش خلقی او شده است.

پیشکسوتی با موهای جو گندمی که نشانه ی کوله باری نهفته از تجربه است.همه او را با لقب "حاجی" صدا می زنند و این صممیت همکاران با او نشانه مقبولیتش در محیط دانشگاه است.

متن ذیل گفتگوی مختصر و صمیمانه ای است با جناب آقای مرتضی نجارزاده که سال های ماموریتش را به اتمام رسانده  و اکنون در آستانه بازنشستگی قرار دارد.

  • لطفا یک معرفی مختصر از خود داشته باشید:
  • مرتضی نجارزاده هستم، مسئول نقلیه دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان، دارای دو فرزند دختر و یک فرزند پسر

 

  • هیچ کدام از فرزندانتان در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان تحصیل کرده اند؟
  • بله. پسرم دانشجوی همین واحد بود.
  • به شوخی:از اعتبارتان برای نمره گرفتن برای ایشون استفاده کردید؟!
  • نجارزاده با همان لبخند ملیح:به هیچ عنوان.

 

  • نسل شما اولین گروهی بودند که با تلاش های حجت الاسلام و المسلمین دکترطباطبایی، دانشگاه آزاد اسلامی را در کرمان راه اندازی کردند، در این مورد کمی توضیح دهید:
  • زمانی که ما به محل کنونی دانشگاه آمدیم این حجم از امکانات و ساختمان ها در دانشگاه وجود نداشت و ساختمن های اداری قدیم، تاسیسات، دفتر فرهنگ و سوله ها ساخته شده بودند و مابقی فضای دانشگاه زمین خالی بود که اجاره داده می شد و در آن ها گندم و هندوانه کاشت می شد.

 

  • از امکانات نقلیه دانشگاه در آن زمان بگوئید:
  • دو دستگاه پیکان سواری، سه دستگاه وانت کل امکانات ما را شامل می شد.

 

  • خاطره خاصی از حاج آقا طباطبایی دارید؟
  • حاج آقای طباطبایی واقعا برای دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان ایثار کرد و مجموعه واحد کرمان هرچه دارد از برکت وجود آن بزرگوار و همراهانش است.

زمانی که زمین های کوهپایه را برای دانشگاه تحویل گرفته بودند قرار شد در آن ها استخر ذخیره آب زده شود و درخت کاشته شود. دکتر طباطبایی هر صبح جمعه تعدادی از همکاران را با خود به کوهپایه می برد و همگی تا ظهر سنگ هایی به وزن 30 کیلوگرم را بار تراکتور می کردیم. در این جمع آقایان عالم زاده، غلامحسین پور، برادران ادهمی و اقای مومنی که اکنون همگی از پیشکسوتان دانشگاه هستند نیز حضور داشتند و ظهرها که ناهار را میهمان حاج آقای طباطبایی بودیم از زیباترین خاطراتی است که از ان دوران به یاد دارم.

 

  • تیم موسس دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان چه افرادی بودند و رابطه کاری شان با هم چگونه بود؟
  • زمانی که من به دانشگاه وارد شدم مدتی از راه اندازی دانشگاه گذشته بود و حدود 40 نفر پرسنل مشغول به کار بودند که آقایان سهرابی، ایران پاک، میرزایی و برادرم غلام نجارزاده و مرحوم بنی اسدی و خانم ها منصوری از آن جمله بودند.

رابطه کاری در آن زمان بسیار دوستانه و یکپارچه بود و همه بصورت شبانه روز و از روی دلسوزی برای مجموعه دانشگاه تلاش می کردند.

 

  • از ابتدا تا کنون در چه پست هایی خدمت کرده اید؟
  • اوایل در تدارکات بودم و بعد از دوسال با اتوبوس هایی که توسط حاج آقا طباطبایی از شرکت واحد خریداری شد به نقلیه منتقل شدم و تا همین امروزدر همین اداره مشغول خدمت به همکاران و دانشجویان هستم.
  • تدارکات برای شما مشغله بیشتری داشت یا نقلیه؟
  • به نظر من نقلیه سختی کار و دغدغه بیشتری داشت مخصوصا آن زمان که سرویس های دانشجویی فعال بودند و 10 نفر راننده همکار داشتیم و حدود 30 دستگاه اتوبوس شرکت واحد که مشغول سرویس دهی بودند ، به دلیل ارتباط مستقیم با دانشجویان کار و صعه صدر  زیادی نیاز داشت.

 

  • از تعاملتان با همکاران نقلیه بگوئیدریا،  رئیس هستید یا دوست آن ها؟
  • همیشه تلاش کردم با تمامی همکاران رابطه دوستانه برقرار کنم ، چرا که اعتقاد دارم  هیچ وقت بدون تعامل کار پیش نمی رود و و بدون همکاری و تلاش همکاران، سرویس دهی به واحد بزرگی چون کرمان با این تعداد راننده و اتومبیل واقعا کار سخت و دشواری است.

 

  • تلخ ترین خاطره ای که در طول این سال ها داشتید چه بود؟
  • یک روز ساعت 4 صبح با تلفن همره بنده تماس گرفتند و گفتند یکی از خودروهای دانشگاه واژگون شده است و از هرکس که در مورد این تصادف می پرسیدم هیچ اطلاعی از این حادثه نداشتند.

وقتی خبر را به آقای محمدی معاون اداری و مالی وقت دادیم ایشان گفتند حتما یک نفر باید به منطقه اعزام شود و پیگیر حال همکاران شود.

یاد دارم که با همراهی آقای دهقانی به محل اعزا شدیم و خداوند را شاکریم که به موقع رسیدیم در غیر اینصورت حداقل یکی از همکاران را از دست می دادیم بخصوص راننده خودرو آقای سرداری که به ما اطلاع داده بودند ایشان به کما رفته است و وقتی به بیمارستان رسیدیم سر ایشان شکسته شده بود و حتی ما را نمی شناختند.

دانشجویی که همراه ایشان بود نیز یکی از مهره های گردنش آسیب دیده بود که وی را به بیمارستان خصوصی منتقل کردیم تا تحت درمان قرار بگیرد.

  • می گویند نسبت به نگهداری و حفاظت از خودروهای دانشگاه تعصب خاصی دارید، در این باره کمی بیشتر بگوئید:
  • تعصب من به جدیت و دقت نظر همکاران راننده که  اکثرا دارای گواهینامه پایه یک هستند برمی گردد. طی سی سالی که در دانشگاه حضور دارم هیچ کدام از خودروها  بجز ماشینی که در آن حادثه واژگون شد دچار مشکل خاصی نشدند و همکاران راننده نیز همیشه آن ها را بررسی و رسیدگی می کنند.

 

  • کمی از همکاران قدیمیتان بگوئید:
  • همکاران قدیمی اکثرا به افتخار بازنشکستگی نائل آمده اند.از قدیمی ترها آقای عالم زاده را مثال میزنم که  قبل از من در دانشگاه حضور داشتند و خالصانه و متعهدانه کار می کنند و علی رغم سال ها خدمت، هنوز هم مثل گذشته با قدرت و انرژی مشغول خدمت رسانی هستند و کار کردن با ایشان برای هرکسی باعث افتخار است.

 

  • بعد از بازنشستگی برنامه خاصی برای کار کردن دارید؟
  • خیر، فعلا برنامه مشخصی ندارم و می خواهم کمی استراحت کنم.

 

  • اگر امکان برگشت به گذشته را داشتید چه شغلی را انتخاب میکردید؟
  • اگر به گذشته بر می گشتم و امکان انتخاب مجدد را داشتم، قطعا دوبازه خدمت در دانشگاه آزاد اسلامی را بعنوان شغلم انتخاب میکردم .انسان اگر خودش اخلاق خوبی داشته باشد و همکاران خوبی هم داشته باشد در هرجایی که کار کند بهترین محل خدمت، همانجاست چرا که بیشترین ساعات عمر و زندگی را در محل کار و با همکاران می گذرانیم و بنده شخصا دانشگاه را به عنوان خانه دوم خودم دوست دارم.

 

  • برای سایر همکاران که جوان تر هستند چه توصیه ای دارید؟
  • همانطور که از روز اول تاسیس دانشگاه همه عزیزان با پیگیری و تلاش در راستای اعتلای آن قدم برداشتند، از دوستان جوانتر خواهش می کنم همچنان همت داشته باشند و این مسیر را طی کنند . امیدوارم یک روز این بزرگواران هم با آسودگی خاطر به افتخار بازنشستگی نائل شوند و خاطراتشان را برای نسل بعد تعریف کنند.

 

  • و سوال آخر که در پاسخگویی به آن کاملا مختار هستید، به نظر شما بهترین رئیس واحد در طول مدت خدمت شما چه کسی بود؟
  • همه دوستان و روسای واحد به وظایف خود رسیدگی می کردند و به نوعی همگی خوب بودند اما هیچ وقت زحمات و کمک های فیزیکی و فکری حجت الاسلام دکتر طباطبایی را فراموش نمی کنم و اینکه ایشان تا پاسی از شب به انجام کار مشغول بودند ما نیز انگیزه مضاعفی برای تلاش کردن پیدا می کردیم.

 

اداره روابط عمومی برای آقای مرتضی نجارزاده و همه پیشکسوتان دانشگاه آروزی سلامتی و طول عمر سرشار از موفقیت می نماید.

گفتگو از محمد حسین توکلی

 

 


نظر شما :